#96 · Konu Sahibi
15.10.2026 22:22 · düzenlendi 15.10.2026 22:24
15 Ekim Perşembe
Bir bankta oturdum şimdi tek başıma yaşadıklarımız aklıma geldi, tam önümde balon uçurmuştuk, gözlerim dolmaya başladı. İnsanlar bana bakıyor ama umrumda değil artık. Sanki buradasın, yanımdaymışsın gibi hissediyorum bir an, dönüp sana sarılacakmışım gibi hissettim. Bunun acısı o an yeniden çöktü içime. Herkes kendi telaşında sanırım, kimse neden bizim için birşey yapmıyor, neden kimse barışmamız için bir adım bile atamıyor yada neden kimse ne oldu diye sormuyor, zaten sorsalar da anlatamazdım ki. Seni sevmek bu hayatın bana verdiği en güzel şeydi.
Şimdi sen içinden soruyorsundur kar tanesi ‘Nasılsın?’ Diye. Hayır, iyi değilim. Seni özledim. Adını her duyduğumda içimin titremesi geçmedi. Telefona bakıp "yazacak mı" diye beklediğim o saatler bitmedi. Bana bakarken gözlerinin parıldamasını özledim. En çok da hiçbir şey olmamış gibi, sadece "biz"ken olduğumuz o günleri özledim. Seni, her halinle özledim. Tanırsın gurursuzluğumu, ne olsa yine gelirim, yeter ki iste, her zorluğu siler geçerim. Ama bir işaret bekliyorum.
Bazen seni kafamda uydurmuşum gibi geliyor. Sanki hiç gelmedin. Ben, yalnızlığıma bir yüz çizdim ve adına kader dedim. Sustum, sen anladın sandım. Kırıldım, sen üzüldün sandım. Bekledim, sen geleceksin sandım. Meğer bütün konuşmalarımızı tek başıma yapmışım. Sen hiç sevmemişsin de ben, eksik bıraktığın her yere kendimden bir parça koymuşum. Şimdi hangisi daha çok acıtıyor bilmiyorum. Hiç var olmamış olman mı, yoksa benim seni var edebilmek için kendimi tüketmiş olmam mı? Bazen seni kafamda uydurmuşum gibi geliyor, sonra yaralarıma bakıyorum. İnsan, hiç var olmamış biri tarafından bu kadar eksiltilebilir mi?
Keşke hepsi yalnızca bir rüya olsa, gözümü açtığım an yanımda sen olsan. Keşke şimdi. Keşke sana sarılıp bütün bunların geçip gidecek bir korkudan ibaret olduğunu anlayabilseydim. Daha yeni kavuşmuşken, sana daha doyamamışken ayrıldık. Ben daha seninle yaşayacağım günleri düşünürken, bir anda anılarımızla baş başa kaldım. Buna kader diyemiyorum bazen, çünkü ben seni bulmayı, sana kavuşmayı kaderimin bir güzelliği sanmıştım. Sonra aramıza girenler oldu. Ama en çok da senin, bütün bunların arasında benim elimden elini çekmene kırıldım. Sana kızgınım. Beni kaybetmek istemediğini söylerken, nasıl oldu da benden uzak durabiliyorsun?
Bu kadar ayrılık fazla be sevgilim, çık gel bitsin bu hasret, tamam hatalarımızı anladık konuşmaya gerek yok artık bunları önümüze bakalım de. Yine oturalım o mutfakta birbirimize gülüp eğlenelim bir işaret göster bana, buna ihtiyacımız var.
Bir bankta oturdum şimdi tek başıma yaşadıklarımız aklıma geldi, tam önümde balon uçurmuştuk, gözlerim dolmaya başladı. İnsanlar bana bakıyor ama umrumda değil artık. Sanki buradasın, yanımdaymışsın gibi hissediyorum bir an, dönüp sana sarılacakmışım gibi hissettim. Bunun acısı o an yeniden çöktü içime. Herkes kendi telaşında sanırım, kimse neden bizim için birşey yapmıyor, neden kimse barışmamız için bir adım bile atamıyor yada neden kimse ne oldu diye sormuyor, zaten sorsalar da anlatamazdım ki. Seni sevmek bu hayatın bana verdiği en güzel şeydi.
Şimdi sen içinden soruyorsundur kar tanesi ‘Nasılsın?’ Diye. Hayır, iyi değilim. Seni özledim. Adını her duyduğumda içimin titremesi geçmedi. Telefona bakıp "yazacak mı" diye beklediğim o saatler bitmedi. Bana bakarken gözlerinin parıldamasını özledim. En çok da hiçbir şey olmamış gibi, sadece "biz"ken olduğumuz o günleri özledim. Seni, her halinle özledim. Tanırsın gurursuzluğumu, ne olsa yine gelirim, yeter ki iste, her zorluğu siler geçerim. Ama bir işaret bekliyorum.
Bazen seni kafamda uydurmuşum gibi geliyor. Sanki hiç gelmedin. Ben, yalnızlığıma bir yüz çizdim ve adına kader dedim. Sustum, sen anladın sandım. Kırıldım, sen üzüldün sandım. Bekledim, sen geleceksin sandım. Meğer bütün konuşmalarımızı tek başıma yapmışım. Sen hiç sevmemişsin de ben, eksik bıraktığın her yere kendimden bir parça koymuşum. Şimdi hangisi daha çok acıtıyor bilmiyorum. Hiç var olmamış olman mı, yoksa benim seni var edebilmek için kendimi tüketmiş olmam mı? Bazen seni kafamda uydurmuşum gibi geliyor, sonra yaralarıma bakıyorum. İnsan, hiç var olmamış biri tarafından bu kadar eksiltilebilir mi?
Keşke hepsi yalnızca bir rüya olsa, gözümü açtığım an yanımda sen olsan. Keşke şimdi. Keşke sana sarılıp bütün bunların geçip gidecek bir korkudan ibaret olduğunu anlayabilseydim. Daha yeni kavuşmuşken, sana daha doyamamışken ayrıldık. Ben daha seninle yaşayacağım günleri düşünürken, bir anda anılarımızla baş başa kaldım. Buna kader diyemiyorum bazen, çünkü ben seni bulmayı, sana kavuşmayı kaderimin bir güzelliği sanmıştım. Sonra aramıza girenler oldu. Ama en çok da senin, bütün bunların arasında benim elimden elini çekmene kırıldım. Sana kızgınım. Beni kaybetmek istemediğini söylerken, nasıl oldu da benden uzak durabiliyorsun?
Bu kadar ayrılık fazla be sevgilim, çık gel bitsin bu hasret, tamam hatalarımızı anladık konuşmaya gerek yok artık bunları önümüze bakalım de. Yine oturalım o mutfakta birbirimize gülüp eğlenelim bir işaret göster bana, buna ihtiyacımız var.