#87 · Konu Sahibi
30.09.2026 09:38 · düzenlendi 30.09.2026 11:47
Bazen insanın içindeki fırtına o kadar büyüyor ki, ne tarafa dönse kendi sesinden başka bir şey duyamıyor. Biliyorum, sen de çok yoruldun. "Garip bir şekilde ilk kez insanlardan bu kadar uzaklaştığım bir dönemdeyim" derken, aslında etrafındaki her şeyin sana ne kadar ağır geldiğini anlatıyordun. Kibar olmak, gülümsemek, bir şeyleri toparlamaya çalışmak eskisi gibi kolay değil; farkındayım. Kendine bile yetemediğin, kafanı toparlayamadığın o anlarda bir de benim duygularımın yükünü taşımak sana tamamen fazla geldi.
Ama anlamanı istediğim tek bir şey var: Ben seninle savaşmaya gelmedim. Benden sana zarar gelmeyeceğini en çok sen bilirsin; herkesi karşıma alırken, bir tek sana kıyamadığımı da... Benim tek istediğim, zor bir anında yanında durabilmek, sustuğunda bile seni anlayabilmekti. Belki de hatam buradaydı seni korumak isterken, doğru zamanı ve doğru alanı sana veremeyip farkında olmadan üzerine daha çok baskı kurdum. Ben seni yalnız bırakmak istemezken, sen beni bir "yük" gibi hissetmeye başladın ve bu beni en çok yaralayan şey oldu.
Şimdi eve döndüğümde ne günümü sana anlatabiliyorum, ne de gecemi senin sesinle kapatabiliyorum. İçimden bin kere "Arasana, ben de sensiz yapamadım de" diye geçirmekten kendimi alamıyorum. Ama artık ısrar etmenin, kapına gelmenin ya da seni ikna etmeye çalışmanın ikimize de iyi gelmediğini gördüm. Seni anlamak için kendimi unuttuğum bir yerde duruyorum.
Senin kalbin gerçekten güzel ve her şeye rağmen mutlu olmayı hak ediyorsun. Şu an kafanı toplaman, kendini iyileştirmen ve o yorgunluğunu atman gerekiyor. Ben ne kadar kırılmış ya da yorulmuş olursam olayım, günün birinde başın gerçekten dara düşerse ya da o içindeki savaşlar bittiğinde birine sığınmak istersen, geçmişteki tüm kırgınlıkları unutup sana sarılacak bir insan olarak hep var olacağım. Ama o zamana kadar, benden istediğin o sessizliği ve alanı sana tanıyorum. Kendine çok iyi bak. Hepsinden öte, tüm bu gürültü ve yorgunluk geride kaldığında, o mutfakta seninle tekrar karşılıklı oturup kahve içeceğimiz o günü sessizce bekliyorum.
Ama anlamanı istediğim tek bir şey var: Ben seninle savaşmaya gelmedim. Benden sana zarar gelmeyeceğini en çok sen bilirsin; herkesi karşıma alırken, bir tek sana kıyamadığımı da... Benim tek istediğim, zor bir anında yanında durabilmek, sustuğunda bile seni anlayabilmekti. Belki de hatam buradaydı seni korumak isterken, doğru zamanı ve doğru alanı sana veremeyip farkında olmadan üzerine daha çok baskı kurdum. Ben seni yalnız bırakmak istemezken, sen beni bir "yük" gibi hissetmeye başladın ve bu beni en çok yaralayan şey oldu.
Şimdi eve döndüğümde ne günümü sana anlatabiliyorum, ne de gecemi senin sesinle kapatabiliyorum. İçimden bin kere "Arasana, ben de sensiz yapamadım de" diye geçirmekten kendimi alamıyorum. Ama artık ısrar etmenin, kapına gelmenin ya da seni ikna etmeye çalışmanın ikimize de iyi gelmediğini gördüm. Seni anlamak için kendimi unuttuğum bir yerde duruyorum.
Senin kalbin gerçekten güzel ve her şeye rağmen mutlu olmayı hak ediyorsun. Şu an kafanı toplaman, kendini iyileştirmen ve o yorgunluğunu atman gerekiyor. Ben ne kadar kırılmış ya da yorulmuş olursam olayım, günün birinde başın gerçekten dara düşerse ya da o içindeki savaşlar bittiğinde birine sığınmak istersen, geçmişteki tüm kırgınlıkları unutup sana sarılacak bir insan olarak hep var olacağım. Ama o zamana kadar, benden istediğin o sessizliği ve alanı sana tanıyorum. Kendine çok iyi bak. Hepsinden öte, tüm bu gürültü ve yorgunluk geride kaldığında, o mutfakta seninle tekrar karşılıklı oturup kahve içeceğimiz o günü sessizce bekliyorum.